Włoszczyzna

Skok na Księżyc

Bajka o Szczęściu

Izabela Degórska
BAJKA O SZCZĘŚCIU

RECENZJA Bajki o Szczęściu z premiery

Bajka o smutku – recenzja spektaklu „Bajka o szczęściu” TeatRyle

trailer spektaklu:
https://www.youtube.com/watch?v=Y7jaOEHNBLE

Oto uniwersalna przypowieść o szczęściu i przyjaźni. O szczęściu nieustannie przez nas poszukiwanym, ale niedostrzeganym w zwykłym, codziennym życiu. O przyjaźni, bez której czujemy się samotni i niepotrzebni. Ubogie, proste, ale szczęśliwe  życie wiodą Staruszek z trójką zwierząt: Myszką, Kogucikiem i  Świnką. Pewnego dnia pojawia się Handlarz  oferując różnorodne towary. Staruszek — początkowo niezainteresowany i nieufny — ulega złudnemu urokowi kolorowych przedmiotów. Po kolei wymienia zwierzątka na fajkę, nożyk i zegarek. Czy Dziadek zrozumie swój błąd i uda mu się odzyskać przyjaciół?

Tajemnica

 Jest sobie dziadek. Mały niepozorny staruszek. Mieszka w drewnianej chatce ze Świnką, Myszką i Kogucikiem. I żyłby sobie w spokoju do końca swoich dni, a nikt by o nim nie usłyszał, gdyby nie pewien Handlarz. Handlarz przekonuje Dziadka, że do szczęścia potrzebne są każdemu kolejne przedmioty: fajka, nóż czy zegarek. Tylko one sprawią, że człowiek poczuje się dobrze. A że nikt nie wie, jak bardzo jest szczęśliwy, dopóki tego szczęścia nie straci, Dziadek daje się skusić. Za magiczne przedmioty oddaje swoich przyjaciół (którzy dla Handlarza wartości właściwie nie mają, są po prostu kolejnym towarem).

W warstwie dramaturgicznej „Bajka o szczęściu: jest mocno przewidywalna i bardzo upraszczana: są tu obowiązkowe motywy (liczba trzy) i oczywiste prawdy. Ale są też tematy bardzo refleksyjne, jedną z bohaterek jest na przykład Śmierć, w której Dziadek upatruje ostatecznego ratunku. Jest tu satyra na konsumpcjonizm, ale i powrót do klasyki: w końcu takiego azylu, jak skromna chatka bohatera próżno dziś szukać. TeatRyle ten mikroświat przepuszczają przez swoją wrażliwość i doświadczenie sceniczne i sprawiają, że prostą historię śledzi się z wielkimi emocjami.

Pojawiają się tu czasem komiczne gry słowne („nie kracz” rzucone do Świnki, „nóż to ostatni krzyk mody” jako przejaw czarnego humoru). Pojawiają się zabawy inscenizacyjne (Świnka, która ryje pod trawą) i dziecięce w duchu pomysły (Myszka twierdzi, że rozumek mieści się w ogonku… co w zasadzie dałoby się zastosować i do bezrozumnych, pozbawionych mysich ogonków ludzi). Bywa śmiesznie, ale dużo częściej – melancholijnie. Atmosferę zadumy aktorzy rozbijają pięknie wykonywanymi piosenkami, często o ironicznym wydźwięku („Człek szczęśliwy to jest taki, co ma w chacie pełno gratów”).

Ale tym razem Mariola i Marcin Ryl-Krystianowscy są kompletnie nieważni. W czarnych kostiumach i kapeluszach, których ronda przysłaniają twarze, znikają w tle. Funkcjonują jako genialni animatorzy lalek: łatwo zrozumieć, a także przejmować uczucia postaci przez same ich gesty. Doskonale widać, kiedy Dziadek jest rozczarowany i przygnębiony, że gdy głaszcze Świnkę, myślami jest gdzie indziej – a przecież nie ma ruchomej twarzy i mimiką tego wszystkiego nie dałoby się oddać. To musi robić wrażenie. Najdrobniejsze gesty znaczą, Ryl-Krystianowscy nie zapominają o tym, co czuje bohater nieświadomy dalszego ciągu powieści. Precyzji w odzwierciedlaniu uczuć można się od nich uczyć. A przecież nie tylko emocje przedstawiają: wystarczy spojrzeć, jak porusza się Handlarz, czy jak Dziadek pali swoją fajkę.

Całości dopełnia scenografia. Bajkę można zagrać właściwie wszędzie: drewniana ława za pomocą sprytnych mechanizmów zamienia się w wiejskie gospodarstwo, las czy cyrk. Wszystko dopracowane w każdym szczególe. Przypomina „Bajka o szczęściu” może rzeczy banalne, ale ważne dla każdego człowieka. Za sprawą plastyczności scenografii i fachowości TeatRyli również dorośli mogą czerpać przyjemność z oglądania tej historii.

 Izabela Mikrut

scenariusz: Izabela Degórska
Scenografia i lalki: Olga Ryl-Krystianowska
Reżyseria i wykonanie: Mariola i Marcin Ryl-Krystianowski

Szałaputki

Janusz Ryl-Krystianowski
SZAŁAPUTKI

Przedstawienie teatru Marioli i Marcina Ryl-Krystianowskich to pełen humoru spektakl dla najmłodszych widzów z wartką, czasami wręcz dramatyczną akcją. Bajka opowiada o przygodach nie do końca rozsądnych kurczaków, które niepomne przestróg swojej mamy narażają się na niebezpieczeństwa. W sytuacji gdy jedno z nich zostaje porwane przez Lisa, drugie spieszy mu z pomocą. Co ciekawe, w ekipie ratunkowej pojawia się też płochliwa Myszka. Czy przezwycięży swój strach i jak potoczą się losy tej nieco zwariowanej trójki bohaterów? To trzeba koniecznie zobaczyć na własne oczy. Zapraszamy! 

scenariusz: Janusz Ryl-Krystianowski
scenografia: Marcin Ryl-Krystianowski
lalki: Olga Ryl-Krystianowska
reżyseria i wykonanie: Mariola i Marcin Ryl-Krystianowscy

Kolędowa Noc

Jest to przedstawienie szopkowe, które w humorystycznej konwencji opowiada historię Bożego Narodzenia. Wszystko zaczyna się od Stworzenia Świata i pierwszych ludzi na ziemi – Adama i Ewy. Nagle w raju pojawia się podstępny wąż, który namawia do zjedzenia zakazanego owocu. Jak historia dalej się potoczy – my dorośli wiemy ale dzieciom warto ją przybliżyć, by Gwiazdka nie kojarzyła się jedynie z choinką i prezentami. Opowieść jest przeplatana kolędami i pastorałkami. Na scenie pojawiają się piękne, utrzymane w stylistyce ludowej, tradycyjne szopkowe lalki………

Zapraszamy!

Scenariusz: Mariola Ryl-Krystianowska (na podstawie tekstów tradycyjnych)
Muzyka: tradycyjna
Reżyseria: Mariola Ryl-Krystianowska
Grają: Elżbieta Węgrzyn, Mariola Ryl-Krystianowska/Marcin Ryl-Krystianowski